De emoties van Hans van Ommeren in Pf

Al meer dan een halve eeuw is Hans van Ommeren (1948) fotograaf. Hij begon op achtjarige leeftijd met een Ilford sporti 6x6 die hij bij elkaar spaarde met een krantenwijk. Later bouwde hij een studio en werd een gerenommeerd reclamefotograaf. Al die jaren bleef hij kijken, uitproberen, zoeken naar vernieuwing. Tegendraads, altijd anders dan anderen. Na 55 jaar is het tijd voor verandering. Het boek Troostbomen is het resultaat van een zoektocht naar een nieuw fotografisch beeld. Troostbomen is méér dan een boek. Gevat in een ebbenhouten kistje is elk boek een gesigneerd, uniek kunstwerk. Ieder boek, op Japanse wijze gebonden, heeft een andere omslag van handgemaakt papier met blaadjes erin. Elk boek begint met een gedicht van Gerrit Luidinga en bevat achterin een origineel boomblaadje. Daartussen liggen 22 foto’s van troostbomen, in eigen beheer gedrukt met pigmentinkt op awagamipapier, elke print een limited edition. Ze vertellen het verhaal van Hans van Ommeren en van zijn emoties. Met Troostbomen legt Van Ommeren op een geheel eigen wijze de natuur vast, als een impressionistische schilder. In zijn beelden ontstaat een droomwereld; vaak zijn de bomen niet meer dan kleurvlekken, waar het licht doorheen speelt. “Zo zie je een boom als je door je tranen heen kijkt”, zegt hij. Het project Troostbomen markeert een verandering in Van Ommerens leven. Zeven jaar geleden werd bij hem hemochromatose geconstateerd, een ijzerstapelingsziekte, die onder meer het kraakbeen aantast. Het lichamelijke beroep van reclamefotograaf werd te zwaar. Hij moest 127 klanten ‘afbouwen’. Maar hij blijft fotograferen, gepassioneerd. Op zoek naar verdieping, naar een andere beeldtaal, die van de emotie en de imperfectie. “Ik wil fotograferen wat in mijn geest rondspookt”, zegt Van Ommeren. “Daarom heb ik mijn eigen camera geconstrueerd met een combinatie van steeds wisselende oude losse lensdelen die ik tussen mijn Hasselblad H4D-60 body en de sluiter van de Sinar P II 4x5 camera schuif.” Hiermee stapt hij de bossen in. Hij kijkt naar het licht, de bomen, wolkenluchten, water. Op zoek naar lichtvlekken tussen de bladeren, het gouden licht van de ondergaande zon, glimvlekken van de regen, mistflarden. “Ik wil mijn gevoelswereld verbeelden, in licht, lijnen en kleuren. Ik wil fotograferen zoals de vroegere impressionisten als Emil Nolde schilderden. Daarbij neem ik afstand van de techniek die de werkelijkheid haarscherp weergeeft. Ik wil weg van de fotografische perfectie. Ik creëer een illusie met mijn unieke camera, soms noem ik mezelf illusoir realist.” Lees in Pf 2 een interview met Hans van Ommeren boek Troostbomen torarol